Rreth 600 milion vite dritë larg Tokës, ‘rrahjet e zemrës’ së një vrime të zezë mund të kapen që vijnë nga qendra e një galaksie. Astronomët së pari e zbuluan këtë sinjal, i cili përsëritet çdo orë, në vitin 2007. Më pas, dielli ynë bllokoi vrimën e zezë dhe ‘rrahjet e saj të zemrës’ nga pamja e satelitëve në 2011.
Kur u rishfaq swrish vitin 2018, duke përdorur satelitin XMM-Newton të Agjencisë Hapësinore Evropiane të Hapësirës, shkencëtarët u mahnitën kur e kapën sërish sinjalin e saj. ‘’Rrahjet e zemrës’’ së vrimave të zeza zakonisht nuk zgjasin shumë gjatë. Studimi u botua të martën në revistën Mujore Njoftime të Shoqërisë Mbretërore Astronomike.
‘’Rrahjet e zemrës’’ së kësaj vrime të zezë u bënë të parat që u konfirmuan nga shkencëtarët në 2007, dhe tani është më e gjata që ata kanë kapur ndonjëherë.
A ka vërtet një vrimë e zezë një ‘rrahje zemre’?
Shkencëtarët i referohen asaj si rrahje zemre, sepse pulsimi rreth vrimës së zezë krijon një sinjal përsëritës që mund të zbulohet. Dhe pulsimi i këtij sinjali të veçantë është i qëndrueshëm.
Edhe pse vetë vrimat e zeza janë të padukshme, disku i materialit rreth tyre, i quajtur disqe akretioni, prodhon dritë me rreze X që teleskopët dhe satelitët e ndjeshëm si XMM-Newton mund ta zbulojnë.
Vrimat e zeza ushqehen nga materiali nga disku i akumulimit, duke tërhequr spirale gazi që nxehen. Këto temperatura të larta janë ato që lëshojnë rrezet X. Pra, ndërsa vrimat e zeza thithin materiale, në të njëjtën kohë ata lëshojnë gjithashtu materiale në rreze të fuqisë së lartë të quajtur rrymë.
Që nga viti 2015 nxisim shpirtin sipërmarrës, inovacionin dhe rritjen personale duke ndikuar në zhvillimin e një mjedisi motivues dhe pozitiv tek lexuesit tanë. Mbështetja juaj na ndihmon ta vazhdojmë këtë mision.
Na Suporto
