“Gjyms’Hana”, si u ndërtua një brand që nuk ra, edhe kur çdo gjë tjetër u rrëzua?

Nga Adelina Onuzi/ Kur Ana Gjymshana vendosi të bëhej arkitekte, nuk ishte thjesht një zgjedhje profesioni. Ishte një marrëveshje zemre mes një vajze 13-vjeçare dhe babait të saj, një ëndërr që mbeti gjallë edhe kur jeta vendosi t’i vinte përballë sfida të pazakonta. Gjyms’Hana u hap pak ditë para tërmetit dhe pak muaj para pandemisë, në një kohë kur gjithçka tjetër po shembej, ajo zgjodhi të ndërtonte.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Business Magazine Albania (@businessmag.al)

“Gjyms’Hana” nuk është një studio e zakonshme. Është vetë Ana. Një njeri që nuk kërkoi asnjëherë të imitojë sistemin, por të krijojë një model të vetin. Emri i studios rrjedh nga mbiemri i saj, me një apostrof që simbolizon thjeshtësinë, përkatësinë dhe ndoshta edhe ndarjen midis asaj çfarë na jep jeta dhe asaj që ndërtojmë vetë.

E hapur zyrtarisht vetëm dy javë para tërmetit të 2019-ës, Gjyms’Hana hyri në lojë pa paralajmërim për sfidat që do të vinin. Tre muaj më pas, pandemia do ta rrëmbente botën. “Ishte një kohë kur nuk njihja as fjalën ‘sfidë’ në fjalor,” thotë Ana. Por ajo nuk u dorëzua. Çdo përplasje, çdo humbje, çdo leksion është ruajtur në një bllok me titull “Katalogu i Leksioneve”, një dëshmi e rrugëtimit të saj njerëzor e profesional.

Prilli i vitit 2021 nuk ishte një moment i vetëm, por pjesë e një kapitulli të tërë sfidash për Gjyms’Hana. Tensioni financiar, frika, pasiguria, të gjitha u grumbulluan në atë që Ana e përshkruan si periudha më e errët. Por ajo nuk u dorëzua. Në vend që të shohë vetëm të zezën, ajo zgjedh të zgjerojë spektrin deri tek ylberi: “Kur e shtrëngova aq shumë të bardhën dhe të zezën, kuptova se aty ka ylber”.

Kur e mbylli dyqanin në 2023, ajo nuk e pa si një fund, por si një rikonceptim. Sepse Gjyms’Hana nuk është vetëm një vend fizik, është një brand. Është një filozofi pune, jete, këmbënguljeje. Është ajo natë e Vitit të Ri ku punëtorët me familjet e tyre festonin në një hapësirë të sapo krijuar, ende të papërfunduar. Është ajo ndjesia që, siç thotë vetë Ana, “kur të hysh në shtëpinë tënde, do më bekosh gjithë jetën”.

Nuk ka dashur kurrë të bëhet viktimë e sistemit, as të jetë një kopje e tij. Ka zgjedhur gjithmonë të ecë kundër rrymës, të sfidojë mënyrat tradicionale, të jetë praktike dhe të kërkojë nga jeta më shumë sesa ekselenca në letra. “Më trego ekselentët,” thotë, “por shtata-teta është ai që më bën punën”.

Sot, ajo është ende duke mësuar, si Mikelanxhelo që në frymën e fundit tha “I’m still learning”. Por tashmë, ajo është bërë një zë për ata që nuk duan thjesht të ndërtojnë struktura, por të lënë gjurmë. Sepse për Anën, arkitekt nuk je kur diplomohesh, por kur ia del të krijosh realisht diçka të jetueshme, të prekshme, që i bën njerëzit të ndihen në shtëpi.

“Making history” do të thotë që ndonjëherë humb para,” thotë ajo me një buzëqeshje që fsheh një fuqi të madhe. Por për të, suksesi nuk matet vetëm me bilance, matet me ndikim, me ndryshimin që sjell tek të tjerët dhe tek vetja. E kur t’i flasë vetes në moshën 60-vjeçare, do t’i thotë vetëm kaq: “You did it.”