Por për fat të keq, kur tregojmë empati, duhet të përballemi edhe me paragjykime.
Për shembull, ju duhet të komunikoni me dikë që ka pasur marrëdhënie të mira me prindin e tyre, pastaj me dikë prindi i të cilit nuk ka qenë kurrë pranë tij, dhe dikë i cili është abuzuar nga prindërit e tij. Tani le të themi që të tre këta individë e përjetojnë vdekjen e prindërve të tyre. Sipërfaqësisht, ju mund të mendoni se ekziston një lidhje mes tyre sepse të gjithë ata kanë të bëjnë me të njëjtën sfidë të rëndësishme, vdekjen e prindit. Por për shkak se secili individ ka një marrëdhënie të ndryshme me prindin e tyre, ata edhe vdekjen do ta përjetojnë krejtësisht ndryshe.
Atëherë, çfarë mund të bësh? Ju nuk mund të thoni, “Unë e di se si ndjeheni”, sepse sinqerisht, ju ndoshta nuk e dini.
Në vend të kësaj, thjesht e hapni bisedën. Lërini ata të thonë çfarëdo që mund t’ju vijë në mendje. Qesh me ta (ose qaj). Lërini ata t’ju japin perspektivën e tyre pa pasur nevojë të supozoni se çfarë përmban ajo.
Nëse empatia ka të bëjë me të kuptuarit se si njerëzit ndjehen, atëherë mënyra e vetme për të qenë empatik është të marrësh kohën që duhet për të mësuar. Për të shkëmbyer përvoja edhe nëse ato përvoja janë të ndryshme. Kjo është mënyra e vetme për të vendosur gjithçka në kontekstin e duhur.
Ngadalësoni. Mos thoni vetëm se e kuptoni çfarë po ndjen personi tjetër. Tregoni se çfarë në të vërtetë keni kuptuar në mënyrë që të tjerët ta dinë se ku mund t’ju takojnë. Atëherë, dhe vetëm atëherë, do ta keni mundësinë të bashkoheni vërtet dhe të formoni një lidhje ngushëlluese dhe inkurajuese.
Që nga viti 2015 nxisim shpirtin sipërmarrës, inovacionin dhe rritjen personale duke ndikuar në zhvillimin e një mjedisi motivues dhe pozitiv tek lexuesit tanë. Mbështetja juaj na ndihmon ta vazhdojmë këtë mision.
