Arti i humbur i kritikës

Sa shpesh kërkoni opinionet apo mendimin e të tjerëve rreth filmave para se t’i shihni ato? Në kohët e sotme, është kaq e lehtë për të gjithë që të shkruajnë mendimin e tyre për diçka dhe ta vendosin atë në internet. Pra, në rastin e filmave, shumë persona mund të jenë ‘kritikë të filmit’.

Por shumë nga këta persona haptazi kritikojnë filmat e sapo lançuar pa arsye konkrete për të mbështetur mendimet e tyre. Pjesën më të madhe të kohës, njerëzit shohin vetëm gjërat nga perspektiva personale dhe ndjenjat e tyre në lidhje me të, në vend që të formojnë perspektiva të ndryshme dhe të sigurojnë një strukturë kritike ndaj filmit. Kritika është një art, por një art që po humbet në një det mendimesh personale.

Lexoni: 5 mënyra sesi të pajtoheni me kritikat

Roger Ebert ishte kritiku i parë i filmit që fitoi çmimin Pulitzer për kritikën. Çmimi Pulitzer për Kritikën është një çmim prestigjioz i vendosur që nga viti 1970 për kritikët. Ebert fitoi për shkak të qasjes “relative, jo absolute” të tij kritike ndaj filmave.

Me fjalë të tjera, kur ai komentoi një film, ai e bëri atë nga pikëpamja e audiencës së saj të ardhshme, si dhe vlerës së filmit si një i tërë.

Dëmtimi i opinioneve të njëanshme

Ne të gjithë kemi mendime dhe na pëlqen t’i shprehim ato dhe interneti e bën shumë më të lehtë për shumë njerëz të shprehin pikëpamjet e tyre të forta. Ka shumë njerëz që janë më të informuar ose të ditur se të tjerët, por kjo nuk është një biletë për të qenë dakord me mendimet e tyre. Ende ekziston kritika subjektive nëse nuk është bërë në një mënyrë profesionale dhe të trajnuar, prandaj paragjykimet në shumicën e rasteve rezultojnë në një perspektivë kufizuese dhe të vetme.

Njëanshmëria është e natyrshme për ne dhe është e vështirë të frenohet. Në terma neurologjike, truri ka një kapacitet të kufizuar të përpunimit të informacionit. Kjo do të thotë se në fakt ne besojmë se njohim më shumë sesa dimë në të vërtetë dhe kemi një tendencë për të përqafuar vetëm informacionin që mbështet besimin tonë dhe kështu formohet “paragjykimi i konfirmimit”. Kjo lejon shumë prej nesh të hyjnë në një gjendje supozimi ose të besuar në ‘fakte’ të përbashkëta për të mbështetur besimin tonë pa kërkuar prova diskonfirmuese. Është pikërisht kjo gjendje që ne krijojmë mënyrën e të menduarit “Unë kam të drejtë dhe ju e keni gabim“.

Lexoni: Këshilla brutale e Elon Musk për sipërmarrësit e rinj: ‘Nëse keni nevojë për fjalë frymëzuese, mos bëni asgjë!’

/LH.org