Psikologjia e të Varfërve!

Ka disa arsye të zakonshme për këtë sjellje në të cilën qasja në pasuri është e pamundur.

Mund të paguhen keq, por është një punë e qëndrueshme

Një person me psikologjinë e të varfërve, zgjedh një punë me pagë të ulët, por të qëndrueshme kryesisht në institucionet shtetërore, sepse shteti do t’i sigurojë gjithmonë.

Një person absolutisht nuk beson në forcën e tij dhe se përvoja dhe njohuritë e tij do të jenë në kërkesë. Si rezultat, kjo është ajo që ndodh. Ai shkon në një punë të lodhshme, të mërzitshme, ndalon së mësuari gjëra të reja, bëhet i vrazhdë dhe i padobishëm për këdo, në vend që të rritet dhe të zhvillohet.

Frika nga ndryshimi

Një person me psikologjinë e një njeriu të varfër ka frikë nga ndryshimi. Motoja e tyre është më mirë të kesh pak sesa të rrezikosh dhe ndoshta të humbasësh gjithçka. Njerëzit me psikologjinë e varfërisë nuk do të hapin kurrë biznesin e tyre, nuk do të zotërojnë segmente të reja të tregut, nuk do të shkojnë të marrin një arsim të dytë të lartë në moshën 40-vjeçare dhe nuk do të lëvizin kurrë në një qytet tjetër në kërkim të një jete të re në moshën 50-vjeçare!

Lexoni: Varfëria përkrah edukimit financiar. Gjysma e popullsisë me njohuri financiare mesatare ose të dobët

Vetëvlerësim i ulët

Një tipar ky karakteristik i njerëzve me psikologjinë e varfërisë. Dhe nga mund të vijë vetëvlerësimi i lartë nëse një person nuk jeton, por vegjeton – një punë gri, jo interesante, e cila është gjithashtu e tmerrshme për t’u humbur, mungesa e përshtypjeve të gjalla në jetë, ndryshimet e vendeve dhe rreziqet e arsyeshme. Janë ata faktorë që ju bëjnë të respektoni veten për përpjekjet dhe mundësitë tuaja.

Një person me psikologjinë e një njeriu të varfër nuk e kupton që pasuria dhe perspektivat e mira u zbulohen njerëzve aktivë që nuk kanë frikë të ndërmarrin rreziqe dhe të fillojnë nga e para.

Nuk janë të gatshëm për të qenë aktivë

Natyrisht, për të arritur diçka dhe për të marrë një rezultat të mirë, është e nevojshme që vazhdimisht të bëhen përpjekje në këtë drejtim. Për shembull, merrni parasysh ofertat për një punë interesante dhe shumë të paguar me një gamë më të gjerë përgjegjësish, në krahasim me vendin e mëparshëm dhe kështu rriteni gjatë gjithë kohës.

Një person me psikologjinë e varfërisë nuk dëshiron dhe nuk e di se si (sepse nuk është përpjekur kurrë) të jetë aktiv. Ai ka frikë të kërkojë një punë të re, sepse tashmë beson paraprakisht se nuk do ta përballojë, nuk fiton para shtesë, sepse ai është i sigurt se asgjë nuk do të funksionojë dhe gjithsesi nuk do të ketë para. Njeriu është pasiv, prandaj është i varfër.

E zhvendos përgjegjësinë tek të tjerët

Një person me psikologjinë e një njeriu të varfër është i bindur se duhet të paguhet në mënyrë të përshtatshme. Thjesht sepse ai e bën mirë punën e tij. Dhe paga e tij duhet të jetë e tillë që të jetë e mjaftueshme për jetën e përditshme, për rekreacion, për fëmijët dhe për veten e tij. Harron në të njëjtën kohë se ai vetë pranoi të punonte me pagesë të ulët. Pastaj fajëson shefin koprrac.

Një person e zhvendos përgjegjësinë nga vetja tek të tjerët. Çfarë kuptimi ka të lëvizësh nëse asgjë nuk varet nga unë gjithsesi? Të bëj – mos bëj. Rezultati është i njëjtë. Nuk do të marr asgjë.

Është më e lehtë të jesh ekonomik

Të varfërit e shpenzojnë forcën e tyre, jo për të tërhequr, por për të mbajtur. Ata kalojnë orë të tëra duke vizituar dyqanet, duke krahasuar çmimet dhe duke bërë blerje ku është më lirë. Ata shkruajnë dhe shkojnë në autoritete të ndryshme, duke kërkuar një ulje të vogël të faturave të shërbimeve ose ndihmë sociale, e cila vështirë se mjafton për një udhëtim në dyqan. Në vend që të shpenzoni të njëjtën përpjekje në mënyrë efektive për të fituar para ose për të gjetur një punë të mirë.

/medium