Rrugëtimi i një studenti sot Zëvendës Dekan


Prof. As. Dr. Ermal Baze, është 38 vjeç. Ai është Zëvendës Dekan dhe Pedagog në Fakultetin e Historisë dhe Filologjisë në Universitetin e Tiranës. Në një intervistë për Businessmag, ai na tregon për jetën e tij si student dhe marrëdhëniet me studentët sot si drejtues i universitetit.

Ju jeni 38 vjeç dhe jeni tashmë zv Dekan i Fakultetit. Si është të jeni drejtues në universitet?

Kam afërsishtë një vit e gjysëm, nga janari i vitit 2018. Të jesh drejtues i fakultetit është përgjegjësi. Dhe, krahas përgjegjësive institucionale është edhe përgjegjësi morale, është sfidë të jesh gjithmonë pranë studentëve dhe të zgjidhësh problemet e tyre.

Kur isha student akuzoja të tjerët pse nuk na e bëjnë këtë, pse nuk e zgjidhin këtë. Tani e shoh nga një prizëm tjetër, dhe shpesh u jap të drejtë dhe atyre që drejtonin kur isha student. Pra kuptova që jo çdo gjë ishte në dorën e tyre dhe jo çdo gjë mund ta përmirësonin ata. Objektivi im kryesor është që të jem sa më afër studentëve, të dëgjoj zërin e tyre, të kem bashkëpunim me studentët dhe u sugjeroj atyre që të jenë sa më bashkepunues me institucionet drejtuese të fakultetit. Problemet duhet t’i bëjnë prezent edhe në mënyrë institucionale jo vetëm thjesht verbale. Studentët duhet të kenë kurajon dhe të besojnë se gjërat zgjidhen po e ngrite zërin dhe po u ankove kur ke të drejtë.

Çfarë këshillash u jepni studentëve tuaj?

Në aspektin mësimor, edukativ i inkurajoj të jenë sa më afër bibliotekave, librit dhe të studiojnë sa më teper literaturë ndërkombëtare. Në veccanti, në rastin e studentëve të historisë, duke njohur historinë e përgjithshme është më e thjeshtë të njihet historia e Shqipërisë.

Si individë, u sugjeroj të respektojnë njëri tjetrin, mendimin e lirë, mendimin kundër.

Gjatë periudhës së masterit ju keni qenë edhe pedagog. Si ishte për ju të ishit njëkohësisht edhe pedagog edhe student?

Unë i përkas një brezi të sistemit katër vjeçar të studimeve. Master, madje në atë kohë quhej studimet pas universitare, e cila ishte vetëm me provime dhe lëndët organizoheshin në formën e literaturës. Nuk ishte kjo mënyrë organizimi siç është sot. Kështu që vërtëtë isha student dhe përpiqesha të isha përsëri një student i mirë edhe në master. Profesorët e mi të nderuar thonin që të quhesh student i mirë duhet të kesh të paktën pesë vjet punë si pedagog.

Kur ju vendosët të studioni në universitet, shumë moshatarë tuaj zgjodhën të emigronit. Sot vijon rrjedhja për studentë e madje edhe pedagogë. CCfarë ju inkurajoi të ecni përpara sot?

Nxitja e prindërve ishte e para. Jo vetëm dëshira e tyre por edhe këmbëngulja për të vazhduar një universitet. Por edhe unë vija me ëndrra të mëdha nga gjimnazi, ëndrra që nuk i shihja të realizuara në emigrim. Ndërkohë, emigracionin e kam provuar gjatë kohës së verës në dy vitet e fundit të gjimnazit. Duke shkuar tek njerëzit e mi në Athinë e kisha parë pak a shumë edhe jetën e vështirë të emigracionit.

Pse zgjodhët të studioni për histori?

Historia më ka pëlqyer që i vogël. Në gjimnaz, interesimi për të kaluarën e njerëzimit dhe ajo ideja për të zbuluar të kaluarën, ishte më interesante sesa të merresh me të tashmen. Për më tepër studimi i të kaluarës të bën që ta njohësh më mirë ose ta programosh më mirë të tashmën.

Ju keni studiuar një vit në Angli si student vizitor, si u bëtë pjesë e këtij programi dhe si ishte mësimdhënia në këtë universitet?

Në një vit akademik të plotë, shtator 2001-qeshor 2002, duke qenë student i profilit të arkeologjisë në universitetin e Tiranës, ndoqa studimet në Universitetin e Anglisë lindore në Norëich. Mendësia, infrastruktura, metoda e mësimdhënies, të gjitha ishin krejt ndryshe nga universiteti shqiptar. Flitet për elitën e universiteteve jo vetëm europiane por edhe botërore. Më ka vlejtur mbi të gjitha për mënyrën sesi duhet konceptuar universiteti, si duhet sjellë mënyra e komunikimit midis studentëvë dhe pedagogëve.

Intervistoi Alfred Zylyftari

Must watch
Business Mag Nr. #23 - Qershor 2020

Të gjitha planet tuaja për këtë vit, si individë apo sipërmarrës mund të jenë përmbysur. Mbërritja e Coronavirusit në Shqipëri paralizoi gjithçka, ashtu si kudo. Në mënyrë të papritur na vuri në kushte tërësisht të tjera pune, na shtoi pasigurinë e shqetësimin për të ardhmen.

Sipërmarrjet, kryesisht në fushën e IT u përshtatën më shpejt, duke angazhuar punonjësit nga shtëpia. Ato zhvilluan dhe më tej mundësitë për të punuar në distancë, ndërkohë që shumë kompani të tjera u mbyllën plotësisht.

Kjo është një periudhë sprove, për individin, drejtuesit dhe liderin. Kjo është lufta që po zhvillohet në spitale dhe fronti i parë i saj janë mjekë, infermierë e sanitarë. Historia e ekonomisë k a treguar se gjithmonë pas një situatë të vështirë ka një ringritje. Dhe ne besojmë se kështu do të jetë.

Deri atëhërë ajo çka na mbetet të bëjmë është respektimi i rregullave të kërkuara, marrja e përgjegjësive ndaj të tretëve për aq sa mundemi, e të interesohemi për të pamundurit, të ndajmë diçka për ta.

Solidariteti nuk ka munguar e nuk do të na mungojë as kësaj radhe. Ajo çfarë doli në pah krahas solidaritetit ishte varfëria: e shtetit, e kompanive dhe e vetë individëve.

Një ditë pas dërgimit të 30 bluzave të bardha në Itali, The Guardian na vlerësoi në artikullin e saj si zemërgjerë edhe pse Ky numër ishte planifikuar të botohej në Prill 2020, por procesi u shty për shkak të masave të ndërmarra si pasojë e shpërthimit të Covid-19. Edhe pse në kohë vështirësish, jemi …

Shiko më shumë
Na ndiqni në rrjetet sociale