Ermonela Jaho për Financial Times: Shkova në Itali me ëndrra të mëdha, por me xhepin bosh

Ermonela Jaho, 46 ​​vjeç, ka lindur në Shqipëri. Ajo bëri debutimin e saj në opera në moshën 17 vjeçare dhe që prej asaj kohe është bërë një nga sopranot më të vlerësuara në botë, duke performuar në skenat më të rëndësishme botërore. Çmimet e saj të shumta përfshijnë Çmimin e Lexuesve në Çmimet Ndërkombëtare të Operës 2016.

Cila ishte ambicia juaj e fëmijërisë apo e hershme?

Gjithmonë të jem këngëtare. Unë fillova kur isha pesë, gjashtë vjeç. Kur isha 14 vjeç, pashë operën time të parë live në Tiranë. Pas atij momenti, unë krijova ambicien time.

Shkolla private apo shkolla shtetërore? Universitet apo drejtpërdrejt në punë?

Shkollë shtetërore. Duke qenë në një vend komunist, gjithçka drejtohej nga shteti. Pas kësaj, universiteti. Kam studiuar gjithashtu në Itali, në akademinë [e muzikës] të Santa Cecilia. Kam punuar në të njëjtën kohë në restorante, si një kujdestare fëmijësh, duke u kujdesur për të moshuarit – shkova në Itali me ëndrra të mëdha, por me xhepin bosh. U përpoqa të bëja sa më shumë për veten time. Ishte një shkollë jete ku mësova rëndësinë e gjithçkaje. E kuptova se sa prindërit e mi kanë luftuar për të siguruar jetesën. Unë i thashë vetes: “Ti vetë duhet të punosh për ëndrrën tënde, Ermonela, ti dhe askush tjetër.”

Kush ishte apo është mentori juaj?

Njerëz të ndryshëm në faza të ndryshme. Kur isha fëmijë, ishte babai im. Ai donte që unë të mos dorëzohesha kurrë dhe unë e kuptova rëndësinë e kësaj më vonë. Tani për tani, menaxheri im, Alan Green – ai po bën të njëjtën gjë, duke më mbështetur mua.

Sa të përgatitur jeni në aspektin fizik?

Goxha mirë. Unë kam punuar gati çdo ditë nga momenti kur zbulova përfitimet për shëndetin tim, jetën time, profesionin tim.

Ambicia apo talenti: cila ka më shumë rëndësi për suksesin?

Ambicia e mban ndezur zjarrin për të vazhduar udhëtimin drejt suksesit tuaj.

Sa jeni e angazhuar politikisht?

Aspak. Unë gjej këndvështrime të mira te njerëz të ndryshëm dhe përpiqem t’i bashkoj ato. Shpresoj për një vend më të mirë dhe një botë paqësore.

Çfarë do të dëshironit të zotëronit që aktualisht nuk e posedoni?

Liria të jem vetvetja.

Cili është ekstravaganca juaj më e madhe?

Nuk kam qenë kurrë ekstravagante në jetën time. Unë kurrë nuk kam menduar se mund të paguaj çmimin.

Në cilin vend jeni më e lumtur?

Kur jam e rrethuar nga njerëz pozitivë – vendi nuk ka rëndësi.

Çfarë ambiciesh keni ende?

Të bëhem më e mirë se dje. Ambicia ime aktuale dhe gjatë gjithë jetës është që të jem një person më i mirë, të përmirësohem.

Çfarë ju shtyn përpara?

Gjëra të reja, arritje të reja. Unë dua ta bëj jetën time më interesante sesa të përsëris të njëjtat gjëra çdo ditë.

Cila është arritja më e madhe e jetës tuaj deri më tani?

T’i jap vetes mundësinë të jem vetvetja. Unë nuk e kam arritur atë 100 për qind, por po punoj që ta arrij.

Çfarë ju duket më irrituese te njerëzit e tjerë?

Mungesa e ndjeshmërisë. Mungesa e dëshirës për të marrë përsipër drejtimin e jetës së tyre.

Nëse vetja juaj 20-vjeçare mund t’ju shohë tani, çfarë do të mendonte ajo?

“Uau, e bëre! Nuk ke hequr dorë nga asgjë ”. Kur isha 20 vjeç, gjithçka dukej kaq e vështirë.

Cilin objekt që keni humbur dëshironi ta keni akoma?

Një shall që humba pak kohë prapa që më kujtoi nënën time. Unë nuk kam gjetur një tjetër si ai askund.

Cila është sfida më e madhe e kohës sonë?

Mungesa e ndjeshmërisë dhe lidhja njerëzorë. Flasim me njëri-tjetrin, por nuk e kuptojmë më njëri-tjetrin.

A besoni në një jetë të përtejme?

Po, po Unë besoj se energjia e njerëzve që ishin pjesë e jetës sonë është ende rreth nesh në një formë ose tjetër. Unë i kam humbur prindërit e mi, por besoj se akoma mund ta ndiej energjinë e tyre dhe kjo është ajo që më bën të besoj te jeta e përtejme.

Nëse do të duhej të vlerësonit sa e kënaqur jeni me jetën tuaj, nga 1-10, si do ta vlerësonit?

Shtatë Kam arritur të përmbush shumicën e ambicieve të mia kryesore, por më duhet të gjej hapësirë ​​dhe energji për të gjetur veten – dhe ta respektoj, pasi ta kem gjetur.

Financial Times

Must watch
Business Mag Nr. #23 - Qershor 2020

Të gjitha planet tuaja për këtë vit, si individë apo sipërmarrës mund të jenë përmbysur. Mbërritja e Coronavirusit në Shqipëri paralizoi gjithçka, ashtu si kudo. Në mënyrë të papritur na vuri në kushte tërësisht të tjera pune, na shtoi pasigurinë e shqetësimin për të ardhmen.

Sipërmarrjet, kryesisht në fushën e IT u përshtatën më shpejt, duke angazhuar punonjësit nga shtëpia. Ato zhvilluan dhe më tej mundësitë për të punuar në distancë, ndërkohë që shumë kompani të tjera u mbyllën plotësisht.

Kjo është një periudhë sprove, për individin, drejtuesit dhe liderin. Kjo është lufta që po zhvillohet në spitale dhe fronti i parë i saj janë mjekë, infermierë e sanitarë. Historia e ekonomisë k a treguar se gjithmonë pas një situatë të vështirë ka një ringritje. Dhe ne besojmë se kështu do të jetë.

Deri atëhërë ajo çka na mbetet të bëjmë është respektimi i rregullave të kërkuara, marrja e përgjegjësive ndaj të tretëve për aq sa mundemi, e të interesohemi për të pamundurit, të ndajmë diçka për ta.

Solidariteti nuk ka munguar e nuk do të na mungojë as kësaj radhe. Ajo çfarë doli në pah krahas solidaritetit ishte varfëria: e shtetit, e kompanive dhe e vetë individëve.

Një ditë pas dërgimit të 30 bluzave të bardha në Itali, The Guardian na vlerësoi në artikullin e saj si zemërgjerë edhe pse Ky numër ishte planifikuar të botohej në Prill 2020, por procesi u shty për shkak të masave të ndërmarra si pasojë e shpërthimit të Covid-19. Edhe pse në kohë vështirësish, jemi …

Shiko më shumë
Na ndiqni në rrjetet sociale